“Oh nee hè, kijk nou wat er gebeurt, dat gaat niet goed!” roept Rosa verschrikt uit als ze ziet hoe de moederijsbeer haar jong op de grond laat stuiteren. Ik sus dat ‘t allemaal zo’n vaart niet zal lopen, dat ‘t voor de moeder ook allemaal nieuw is en ze het nog moet leren. Nu maar hopen dat ijsbeerbaby’s daar op gebouwd zijn. Acht jaar geleden stond ik zelf te stuntelen met mijn eersteling en vreesde ik de dag dat ‘t kindje in een onbewaakt ogenblik van de commode zou kukelen. Wat voelde ik me onhandig en onzeker en ik kon haar bovendien niet vragen of ik het zo allemaal wel goed deed. Ik prutste met kleertjes aantrekken, aarzelde over wel of niet troosten bij het huilen, wist me geen raad als ze niet wilde slapen volgens het schema van de kraamzuster. Maar elke dag keerden dezelfde rituele handelingen terug en gaandeweg raakte ik vertrouwd met het verzorgen van zo’n hummeltje. Door zo praktisch bezig te zijn groeide het vertrouwen in mijn moeder-kunnen. Gelukkig werd mijn commodenachtmerrie geen bewaarheid maar als kersverse moeder heb ik ook heus mijn lessen wel gekregen. Die keer dat ik in haar vinger knipte en het bloed eruit spoot, dat ik vergeten was de babyfoon aan te zetten en ze urenlang (?) had liggen huilen, dat haar prakje te warm was en ze haar tong brandde. En toen dacht ik het bij de tweede allemaal wel te weten en bleek Estelle een heel ander kind… Het leren begon van voor af aan.
Mijn lief was in het begin net zo onzeker als ik over hoe het allemaal moest en tijdens mijn verlof was hij sterk geneigd het aan mij over te laten. In die tijd was ik echter kostwinner dus hij zou merendeel voor Rosa gaan zorgen. Dapper moedigde ik hem aan het op zijn eigen manier uit te vinden. Al dacht ik diep in mijn hart dat mijn manier natuurlijk de beste was. De luiers zaten aan de losse kant en hij gebruikte de plasgootjes niet, hij vouwde de was heel anders dan ik gewend was, sloeg geen voorverwarmd handdoekje om het blote kind als hij het meenam naar de douche, gaf het potje eten zo koud uit de koelkast en maalde niet om bij elkaar passende broekjes en truitjes. Maar ze vaarde er wel bij en ik zag hoe de band die ze samen opbouwden met de dag sterker werd.
Om me heen zie ik dat veel mannen hoofdschuddend ter verantwoording worden geroepen door hun vrouw, of erger nog, ze worden gecorrigeerd waar ze bij staan. Sommige vrouwen doen het stiekem over zodra manlief de hielen heeft gelicht. En vervolgens hoor ik ze klagen dat alle zorg uiteindelijk toch op hun schouders neerkomt. Dat is natuurlijk niet zo gek als die man de kans niet krijgt het op zijn eigen manier uit te vinden, om succeservaringen op te doen. De enige manier om vertrouwd te raken met het kind dat je in de schoot geworpen is, is doen-doen-doen, te beginnen met de basale praktische verzorging. Als het gaat om een eerlijke zorgverdeling is zelf meer buitenshuis gaan werken geen automatische garantie op ruimte voor je man, daarvoor is iets anders nodig. De moed om naast je eigen maatstaf een andere te accepteren. Want voor je het weet verstoot je niet je kind maar wél je man en volgens mij ben je dan nog verder van huis.
illustratie; Niels Snoek
Treffend neergezet, en zeer herkenbaar.
gut ja, ik heb de nageltjes ook wel eens veel te kort afgeknipt en ik heb tijdens het haren knippen in hun oor geknipt. Dat doet erg zeer en bloedt behoorlijk.
Mijn dochter heb ik opgesloten in de auto. De sleutels zaten nog in het contact en ik smeet zo de deur dicht. Oeps!
oh ja…dat niet willen slapen volgens de voorschriften en inderdaad, moet je nu wel of niet troosten wanneer je bay huilt. Ik deed het altijd wel.
En mannen moeten inderdaad de ruimte krijgen om vader te zijn (maar koud eten zo uit de koelkast vind ik zelf erg goor en daar had ik wel wat van gezegd
heel herkenbaar, aanbevolen!
Ging me best goed af bij ons eertse kind, had het jong geleerd bij mijn jongste zusje, was 15 jaar.
Komt nog wel eens een blog over.
groet Luuk
Herkenbaar….maar als man kan je maar 1 ding doen en dat is stoicijns doorgaan ook qua huishouden en ook al het geroep om een werkster maar mooi laten gaan, want dat ben ik ook voor een deel.
Dag Grutte Pier, dankjewel, ik meende al eens iets in die geest bij jou gelezen te hebben maar ik kon het niet terugvinden.
dag Zoë, echt waar? Schandalig
En lukte het jou om je man destijds de zorgt toe te vertrouwen?
dag Gala, ik heb ook niet altijd mijn mond gehouden hoor maar het was wel oefenen om de goede toon daarin te vinden. Hoe ging (gaat) dat bij jullie?
dank je Rachel!
dag Luke, aha, je had al jong geleerd om oud te doen, dat is ook een manier!
dag Rene, dappere houding, jij staat blijkbaar sterk in je schoenen of je hebt een grote wil om het samen te doen? Immers waarom zou je je best blijven doen als het niet gewaardeerd wordt wat/hoe je doet.
Ik zou bijna zeggen, wie kent ze niet, die momenten dat je je zo’n verschrikkelijk slechte ouder voelt… Op Ouders Online hebben er ook mooie draden over gelopen.
Je hebt gewoon hartstikke gelijk. De theorie zat er best in toen wij kinderen kregen, maar de beste praktijk bleek toch dat ik naar mijn werk was als pappa zorgde. Er moet gewoon even een schakelaar om. Pappa doet het niet minder goed, maar anders. En verrassing, onze kinderen hadden er totaal geen moeite mee, terwijl die er ook nog eens de (wéér andere) routine van een kinderdagverblijf bij hadden
metamama, mijn man zorgde voor de kinderen als ik aan het werk was en dat was voor mij geen probleem. Hij is inmiddels wel vertrokken, maar dat is een ander en lang verhaal:))
Eh.. eh.. de vader van Kylian zorgde alleen voor hem, wanneer het hem uitkwam. Dat was niet zo heel vaak, omdat hij niets van de televisie wilde missen. Toen ik weer aan het werk moest ging hij een weekje vissen in Frankrijk, zo, van zoek maar uit hoe je het oplost met het kind. Ik heb ontslag genomen en was daarom volgens hem een parasiet. Maar goed, hij is na ons vertrek enigszins bijgedraaid en heeft toch wel het een en ander aangeleerd.
En die commodenachtmerrie, hoe herkenbaar!
Reactie is geredigeerd
hahahaa de nachtmerrie van elke pasgewordenmoeder.. zo herkenbaar maar hoe dan ook de kids worden wel groot door een koud prakkie of een lekkende luier
xxx