In januari sprak Katie Lee Weille haar lectorale rede ‘Making sense of parenthood’ uit aan de Hogeschool Leiden. Ouderschap, zo zegt ze, is de meest ingrijpende psychologische ontwikkeling die we meemaken na de kindertijd. Het is een levensfase die nooit overgaat, ook niet wanneer de opvoeding ‘klaar’ is. Wat weten we van deze ontwikkeling, en wat maakt verdere onderzoek hierover noodzakelijk? Dat is de kern van het lectoraat van Katie Lee Weille, kennis ontwikkelen over ouderschap. Als een op de 20 kinderen slachtoffer is van kindermishandeling, waarom doen de andere 19 ouderparen of ouders het dan goed? Dus: kijken naar wat goed gaat en naar de positieve kanten van ouderschap. Alleen op die manier kom je er achter wat ouders motiveert. Want uiteindelijk breng je gedragsverandering niet tot stand door mensen voortdurend te confronteren met hun falen, maar door aan te sluiten bij wat ze wel kunnen.
Op www.weille.com zijn de diverse lezingen terug te kijken, ook die van gastsprekers Alice van der Pas en Herman Baartman.
Of ik wil komen vertellen over de omgang tussen ouders en de hulpverlening. Natuurlijk, het publiek van de autismecafé’s is me heel dierbaar! Kijk voor meer informatie op www.autismecafe.nl
In samenwerking met Gezinsbegeleiding Autisme en Lotje&co organiseert MetaMama een landelijke Vader&Moederdag voor ouders van een kind met autisme. Kijk voor meer informatie op www.verwendagouders.nl
Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoor ik een stem die heel zachtjes aan me vraagt
Ben je al wakker pap?
Kom je gezellig mee naar beneden?
Moet je straks werken of ben je vrij vandaag?
En ga je dan even met mij op stap?
Ooooh wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m’n armen
Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mijn ogen blijft ze altijd klein
Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoor ik de voordeur heel zachtjes open gaan
En val ik gerust in slaap
Ze is thuis
Ik was haar veel liever op gaan halen
Maar ze had me gevraagd of ik er niet wilde gaan staan
Ze vind nu inmiddels haar weg naar huis
En oooh wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar voor het eerst
Lag ze hier in m’n armen
Wat is ze mooi
Wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe ze steeds
Weer een beetje veranderd is
Maar hoe groot ze ook mag zijn
In mij ogen blijft ze altijd klein
En soms…
Wanneer ik m’n ogen sluit
Lopen we samen op het strand
Haar handje in de mijne
En dan…
Zet ze de tijd even stil
Is het weer even net als toen
En heeft ze mij weer nodig
Ik hou haar vast
Zoals ze was
Ik hou haar vast
Kwart over zeven op zondagmorgen
Hoort ze mijn stem die haar zachtjes wakker maakt
Vandaag is je grote dag
Wat is ze mooi
En wat staat de tijd haar goed
Ik knipper m’n ogen en zie hoe haar hart
Nu voorgoed van een ander is
Maar waar ze ook mag zijn
In gedachte is ze hier bij mij
In mijn ogen blijft ze altijd klein
Met een minisymposium rond het thema macht neemt Hans Zult afscheid als lid van het College van Bestuur van De Ambelt. Martin Hetebrij spreekt over macht en communicatie in organisaties, René Reumerman bepleit expertleerkrachten voor probleemgedrag. Aan mij het verzoek om vanuit ouderperspectief de omgang met leerkrachten te belichten. Dat wordt een boeiende middag.
Paniekmail; de workshopleider die ‘Uw kind is autistisch’ zou geven op het congres van RINO groep en het Leo Kannerhuis is verhinderd. Of ik zou kunnen invallen? Eerst even het programma bekeken en dat ziet er fantastisch mooi, rijk en breed, uit. En wat mij betreft kan de titel blijven staan. Vertel ik de hulpverleners over de impact die het op ouders heeft als je te horen krijgt als je kind autisme heeft en welke zoektocht daar vaak al aan vooraf is gegaan. Ede, ik kom eraan!
Samen met Gezinsbegeleiding Autisme en Lotje&co organiseert MetaMama een landelijke Vader&Moederdag voor ouders van een kind met autisme. De Baak stelt op zaterdag 25 juni landgoed De Horst in Driebergen ter beschikking, zodat er alle ruimte is om uit te pakken.
Bij mijn lezingen en in mijn werk als oudercoach valt me op dat veel ouders van een kind met autisme zich ‘niet gezien’ voelen. Daarom bedacht ik vorig voorjaar voor de minor Ouderschap & Ouderbegeleiding van de Hogeschool Leiden het project ‘verwendag’, bedoeld om jonge aanstaande professionals te verleiden het eens van de kant van de ouders te bekijken. Een dag waarop de behoeftes van ouders centraal staan (want in de dagelijkse praktijk draait alles om het kind). Met als doel de ouders aan het eind van de dag gesterkt en gelaafd, vol goede moed en nieuwe inspiratie, in het besef dat ze er niet alleen voor staan, naar huis te laten gaan.
Heerlijk om alle ideeën over hoe je ouders in de watten kunt leggen nu om te gaan zetten in workshops, lezingen, marktkraampjes en wat dies mee zij. Er is ook alvast een website in de lucht www.verwendagouders.nl natuurlijk
Ben je nieuwsgierig? Kom dan ook! Nog even geduld en dan zijn de eerste programma-onderdelen bekend. Hoort, zegt het voort.
Autisme en Ik organiseert een informatiedag voor mensen die te maken hebben met autisme of die het zelf hebben. De spotlight staat op pubers, onderwijs en de combinatie autisme & werk. Aan mij de schone taak om te spreken over Opvoeden in Spagaat en hoe om te gaan met de behoeftes van brusjes.
Ze knuffelt me bijna plat als ik zeg dat ze naar boven moet gaan omdat het hoogste bedtijd is. Jaja, denk ik, uitstelgedrag, toe nou maar, naar boven toe, al geniet ik ook van dat altijd overstromende vat vol liefde. “Ma-ham, kom je nog even?” klinkt het even later vanuit de badkamer. Hè wat doet ze dat toch goed de laatste tijd, denk ik trots als ik naar haar toe loop. Babbel-de-babbel blijkt ze nog helemaal niet uitgekleed en ook de tanden zijn nog niet gepoetst. “Ik vond het zo ongezellig, zo alleen, dus ik wou jou graag even de buurt” fleemt ze.
Negeneneenhalf is ze nu, dat is al bijna tien, dan heb ik straks twéé tieners, bedenk ik me terwijl ik haar gadesla vanaf de badrand. In haar kamer staan de pluche beesten rijendik knus zij aan zij. Pal onder glamoureuze popsterrenposters uit de Tina en de Meiden Magazine. Ze ziet ze niet. Ze kijkt alleen naar mij. Haar stralende lach maakt de kuiltjes in haar wangen diep als deuken. Jaja, natuurlijk krijg je nog een knuffel, graag zelfs want ik heb ‘r nog nauwelijks gezien vandaag. Zo gaat dat, als ze groter worden. Ze fietst zelf naar school, belt vanaf het schoolplein of ze mag spelen bij Louise en hopla dan is het alweer bedtijd. Ik voel haar armen stevig om mijn middel, ze duwt haar hoofd tegen mijn borst, ze past nog ruim onder mijn kin. Ik til haar op, ze slaat haar benen om me heen, ik houd haar nog gemakkelijk, we stijgen bijna op. “Wat ben je toch lief, ik hou van jou” murmelt ze in mijn oor. Ik moet uitkijken dat de weekmakers mijn knieën niet doen verslappen. Als ze in haar hoogslaper klimt kijkt ze nog even om. “Hoe komt het toch dat ik jou zo lief vind, dat ik zó veel van jou hou, terwijl de moeder van Louise ook heel lief is. Maar van jou hou ik zoveel meer!”
Mooie vraag. Mijn antwoord dat wij bij elkaar horen, bevredigt eigenlijk niet als ik beneden op de bank naar het journaal kijk. Ik weet ook niet hoe dat werkt met houden van en onvoorwaardelijke liefde. Over een paar jaar houdt ze een tijdje wat minder van me, schat ik in. Later durft ze misschien weer te voelen wat ons bindt. Of misschien knelt de familieband te hard en zoekt ze worstelend een uitgang. Ik weet het niet. Voordat ik helemaal in de knoop raak, besluit ik te genieten van wat er is. Het is een heerlijk meisje, en dat is het!
Samen met 
Ze knuffelt me bijna plat als ik zeg dat ze naar boven moet gaan omdat het hoogste bedtijd is. Jaja, denk ik, uitstelgedrag, toe nou maar, naar boven toe, al geniet ik ook van dat altijd overstromende vat vol liefde. “Ma-ham, kom je nog even?” klinkt het even later vanuit de badkamer. Hè wat doet ze dat toch goed de laatste tijd, denk ik trots als ik naar haar toe loop. Babbel-de-babbel blijkt ze nog helemaal niet uitgekleed en ook de tanden zijn nog niet gepoetst. “Ik vond het zo ongezellig, zo alleen, dus ik wou jou graag even de buurt” fleemt ze.