Tag Archieven: ambivalent

Wanneer wist jij dat je kinderen wilde? Sommigen weten het al jong, het spelen met poppen geeft ze het overtuigende gevoel dat ze later een gezin met kinderen willen. Prille pubermeisjes die oppassen op de kinderen van de buren kunnen ook zo stellig zijn; ‘zo schattig, ik wil er later vier’ dwepen ze vol overgave. En ik zou de twintigers niet graag de kost geven die vanzelfsprekend kinderen hebben gekregen, omdat het zo ‘hoort’. “Daar dacht je niet bij na” zoals mijn moeder zeggen zou.

Voor mij was het niet zo glashelder. Ik heb lang getwijfeld, of eigenlijk, heel lang heb ik er überhaupt niet over nagedacht. Totdat een dierbare collega tussen neus en lippen door ‘wacht maar af, de biologische klok gaat vanzelf tikken’ tegen me zei. Ik weet nog exact waar ik aan de grond genageld stond. Bijna eenendertig was ik, het leven nét op orde, een zonnige voorjaarsdag wrong het licht met bakken door de geloken luxaflex van ons kantoor. Ik lachte zijn veronderstelling weg maar diep binnenin vond er een aardverschuiving plaats. Vanaf dat moment werd ik bloednerveus. Want ik was bijzonder gehecht aan het idee dat ik zelf invloed uitoefende op de loop van mijn leven. Dat chemische processen mij in een bepalende richting zouden sturen – waar ik zelf geen grip op zou hebben – joeg me grote schrik aan. Dus ik zocht mijn heil in de ratio. Ik probeerde de voor- en nadelen af te wegen van het kinderen krijgen.

Die lijstjes hielpen me niet om minder ambivalent te worden ten opzichte van het moederschap. Ik stelde me voor hoe mijn leven zich zou ontwikkelen met liefst hetzelfde lief, mijn goedlopende bedrijf met steeds meer verantwoordelijkheid, genoeg geld om zonder zorgen te wonen, te reizen en te leven en dan? De schijnbare voorspelbaarheid maakt me onrustig. Gaf dat houvast me voldoende uitdaging en zin om nog veertig jaar door te leven? Maar wat te doen als ik niet geschikt zou blijken voor het moederschap? Hoe te handelen als mijn kind gehandicapt ter wereld zou komen? En mocht ik eigenlijk wel verwachten dat mijn kinderen en kleinkinderen later op bezoek zouden komen als ik oud en gebrekkig mijn dagen aan het slijten was? Als ik behoefte had aan avontuur, aan onvoorspelbaarheid, was een wereldreis dan niet een betere optie?

Hoe ik de knoop heb doorgehakt kan ik niet meer reconstrueren. Misschien dus toch de hormonen. Maar opeens kon ik me niet voorstellen om later als ik oud was géén kinderen te hebben gekregen. Sinds ik moeder ben is de grootste impact gek genoeg niet de nooit aflatende zorg en verantwoordelijkheid maar het besef dat deze beslissing onomkeerbaar is. Kinderen ruilen, ontslaan of er van scheiden is geen optie. Sterker zelfs het nadenken over hoe het zou zijn geweest om je kinderen niet te hebben gekregen – laat staan spijt hebben van je beslissing – is not done. De illusie van de maakbaarheid van mijn bestaan heb ik voorgoed om zeep geholpen en het is onbespreekbaar bovendien. Zou dat de reden zijn dat zoveel vuile gezinswas binnenshuis gehouden wordt? Omdat je het over jezelf afgeroepen hebt?

illustratie; Dali