‘Mama’, gilt mijn jongste dochter naar beneden (de buren zijn hopelijk al wakker), ‘mama, wat past er bij mijn rose rok?’ Tegenwoordig passen alle kleuren bij elkaar zeggen ze, maar ik ben nog grootgebracht met het idee dat rood en oranje vloekt. Ik roep behulpzaam terug; ‘rood, blauw, paars, wit kan ook, eigenlijk passen alle t-shirts die je hebt er wel bij.’ Hadden we niet afgesproken dat we niet naar elkaar schreeuwen in huis? Nou ja, laat maar even zo. Ondertussen probeert Rosa mij duidelijk te maken dat ‘iedereen’ uit haar klas op vrijdag een koek mee naar school krijgt in plaats van een boterham. Of zij dat voortaan ook mag? Ik heb geen koek in huis dus kom ik er nu gemakkelijk vanaf maar volgende week is die kwestie er natuurlijk opnieuw. Ik hou er niet van om koek en snoep mee naar school te geven maar het is de vraag hoe het voor mijn dochter is om als enige af te wijken. Bijft nog de vraag of het waar is dat iedereen een koek meekrijgt. Daar moet ik een dezer dagen mijn gedachten eens over laten gaan.
Estelle schuift in een oranje shirt aan de ontbijttafel met ‘Kan ik vanmiddag spelen?’ Ook goedemorgen meisjelief. Vandaag geen vioolles of dansen dus dat zou wel kunnen. Maar zou een dagje niks misschien een beter idee zijn? Het ligt er ook aan met wie ze wil gaan spelen, en waar. Het lijkt mij eigenlijk ook wel lekker om samen een beetje te klooien, ik heb haar al een paar dagen nauwelijks gezien. Of redeneer ik dan vanuit mezelf en niet in het belang van mijn kind? ‘Ma-ham, kan ik vanmiddag spelen, vroeg ik’, geduld is niet de sterkste kant van mijn jonste. Uitstel van excecutie proberen? “Ja lieve schat, ik hoorde je wel maar ik moest even nadenken. Ik denk dat het wel kan maar dat zien we vanmiddag wel uit school, goed? Even kijken of je fit genoeg bent.’ Estelle protesteert meteen dat ze heus wel fit genoeg is en dat ze al zóóóólang niet meer met Annemijn gespeeld heeft, dat kan niet meer wachten. Vooruit dan maar, dan rijden we nog een keer extra en knuffel ik haar morgen wel weer.
‘Kom op dames, aan de slag; haren kammen, tanden poetsen, schoenen aan en dan kunnen we naar school.’ Dat is tenminste helder, daar hoef ik niet meer over na te denken, die beslissingen heb ik lang geleden al gemaakt. Toen ik kinderen kreeg heb ik me niet gerealiseerd hoeveel keuzes je voor ze moet maken. In het groot, bij het uitzetten van de lange lijnen, maar ook continu in het klein zoals bij de dagelijkse routines. Niet dat ik slecht ben in knopen doorhakken maar het is iets anders dat me daarin dwars zit. In een grijs verleden brak ik mijn studie inrichtingswerk af omdat ik me afvroeg hoe ik het voor mezelf kon verantwoorden dat ik als groepsleider zo bepalend zou zijn voor hoe andere mensen moesten leven. Nu ik moeder ben begin ik langzaamaan te begrijpen hoe het misschien werkt. Dat je extra moeite moet doen om je in te leven in de andere partij om vervolgens te wikken en wegen wiens belangen gediend worden met de beslissing die je neemt. Want alleen de sterkste, hij die de macht heeft, is in staat om ruimte te maken voor de ander. Misschien is dat wel de zwaarste verantwoordelijkheid in de scheve machtsverhouding die het ouderschap is.
Bizar hoe kinderen je zwakke plekken altijd weten te vinden. Doe ik nog zo mijn best om het schap met de koekjes voorbij te lopen in de supermarkt, komt mijn jongste enthousiast aanzetten met chocoladebiscuitjes. Het geringste spoortje twijfel van mijn kant maakt dat ze de ruimte pakt waarvan ik nog niet in de gaten had dat ie er was. Want ik hou héél erg van chocoladekoekjes maar ik vind eigenlijk dat we ze niet moeten kopen. Maar eigenlijk is niet duidelijk genoeg voor een kind.
“Kom meisjes aan tafel, we gaan boterhammen eten. Nee, echt stoppen met schommelen nu, dat was de afspraak.”