Humorvolle presentatie over de combinatie ouders & geluk. Echtpaar bespreekt 4 taboes waar je het als ouders nooit over hebt en waarom dat beter zou zijn om dat wel te doen. Aanrader.
MetaMama ontwikkelt een module e-coaching voor ouders die zelfstandig (met een beetje online hulp) willen reflecteren op hun ouderschap. Aanmelden en starten kan dagelijks!
‘Mag ik jullie iets vragen?’ staat de buurvrouw van twee huizen verderop met een rood hoofd aan de deur. ‘Ik heb spontaan een weekendje weg georganiseerd maar ik ben even helemaal vergeten oppas te regelen voor de poes en het konijn. Zijn jullie thuis en zou je ze eten willen geven?’ Heerlijk herkenbaar, natuurlijk doen we dat graag, geen enkel probleem. Ik zie de buurvrouw zelden, we drinken geen koffie bij elkaar, maar met zulke praktische zaken helpen we elkaar regelmatig uit de brand. Dat is waar ook, ik moet nog regelen wie er morgen de oudste ophaalt van dansen. Want het is leuk om een intensief dansende dochter te hebben, maar je rijdt je suf en het komt logistiek niet altijd handig uit. Gelukkig zijn er nog een paar meiden in de buurt die heen en weer gaan en er is altijd wel een ouder die nog een plaatsje over heeft in de auto. Op de nieuwe school van de meisjes bood trouwens laatst een ouder spontaan aan om de jongste op vrijdag mee te nemen en bij hen te laten overbruggen zodat ik niet om 12u én om 14.45u op school hoef te staan om een kind op te halen. Superfijn, dat maakt de dagindeling een stuk aangenamer. Nog fijner als straks ons huis verkocht is en we hopelijk weer om de hoek van school kunnen gaan wonen. Zijn de meiden minder afhankelijk van ons en hebben wij onze handen ook weer wat meer vrij.
De ellende van verhuizen is wel dat je weer opnieuw kunt beginnen met het opbouwen van zo’n praktisch dagelijks vangnet. En die handige tieneroppasmeisjes uit de buurt, daar heb je ook niks meer aan als je tien kilometer verderop woont. Het lijkt een afstandje van niks, maar voor zulke klusjes is het een cruciaal breekpunt. Sinds we kinderen hebben ben ik beter een goede buur dan een verre vriend pas echt gaan begrijpen. Het is de smeerolie van de dagelijkse gezinslogistiek om dichtbij een beroep te kunnen doen op de hand- en spandiensten van anderen. De ene keer gaat het om een ei te weinig terwijl ik heb beloofd pannenkoeken te bakken, de andere keer heb ik even een achterwacht voor de kinderen nodig, soms kan een auto lenen enorme verlichting bieden of is het een geruststellend idee dat de buren de poezen in de gaten houden als we op vakantie zijn.
Ik bied het mijn nieuwe buren straks standaard aan, maar het is afwachten of ze het aandurven. En wederzijdsheid is eigenlijk wel een voorwaarde om er zelf ook gebruik van te kunnen maken. Misschien is dat nog wel het spannendste van het verhuizen; wie worden de buren? Goeie tip voor Funda; burendiensten beschikbaar ja/nee. Want als er geen kip is die even een oogje in het zeil wil houden is het niet de wipkip die de buurt kindvriendelijk maakt.
“Geen normaal gesprek mogelijk met je kind? Zit je met je handen in het haar? Altijd ruzie in huis? Het kan ook anders. Lees dit boek, volg het 5-stappenplan dat de auteurs in de praktijk hebben getest en je haalt de zon weer in huis. Opvoeden was nog nooit zo eenvoudig.” Wat heerlijk, denk ik als ik het artikel in het gerenommeerde opvoedblad lees, een boek dat als een gebruiksaanwijzing de weg wijst. Dat de oplossing is voor alle geruzie waar ik dagelijks mee worstel. Wat bijzonder dat er mensen zijn die universeel werkende mechanismen weten uit te denken die op elk kind en op elke ouder toepasbaar zijn.
Eerder hebben Gordon, Positief Opvoeden, Popov, Geweldloze communicatie, Nanny Frost, Natuurlijk ouderschap, How2Talk2Kids, RET voor ouders en zelfs managementgoeroe Steven Covey met zijn De zeven eigenschappen voor effectieve families het wiel al uitgevonden. Bij het consultatiebureau kun je de cursus met de bemoedigende titel Opvoeden: zo! volgen. Allemaal presenteren ze hun methode als dé manier die werkt. Eeerlijk is eerlijk, allemaal hebben ze wel iets. Maar maken ze de gouden bergen die ze beloven waar? Of ben ik een domme falende ouder als die ultieme methode bij mij niet blijkt te werken?
Het doet me denken aan de dieetgoeroes die hele bevolkingsgroepen in hun greep hebben. Maar het enige dat echt werkt is je bewust worden van wat je eet. Bereid zijn te kijken naar je gedrag en oefenen totdat je een ons weegt om te luisteren naar de signalen die je lijf afgeeft. Soms kunnen diëten je een stukje op weg helpen. Maar zoals de consumentenbond al aangeeft, let op:
Uitvoerbaarheid: sommige diëten zijn leuk verzonnen, maar praktisch/sociaal onuitvoerbaar.
Balans: diverse diëten zorgen voor een onevenwichtig of slecht eetpatroon. Ongezond!
Volhouden: strenge en eentonige diëten kunnen effectief zijn, maar erg lastig vol te houden.
Waar leren ouders dat leren opvoeden begint bij zorgvuldig kijken en luisteren naar ieders aandeel? Al doende zoeken naar wat bij jou en bij je kind past? Er is geen recept voor dé goede aanpak, laat staan dat er één methode is die altijd en voor iedereen werkt. Het zou een hoop teleurgestelde mensen voorkomen als we bereid zijn om dat onder ogen te zien.
“Ze is ‘s ochtends nog niet met tien stokken uit bed te krijgen. Niet dat ik een stok gebruik hoor maar bij wijze van spreken. Of ik haar nu vijf keer of tien keer roep, het maakt niet uit. Pas op de laatste nipper staat ze op. En ja, dan is het haast-haast en een hoop gemopper. Van haar, van mij – nou lekker begin van de dag, ook goedemorgen.” Haar ogen spuwen vuur, haar mond vertrokken tot een dunne streep. De goedmoedige moeder die bij me binnenstapte is nauwelijks herkenbaar. “Echt, ik heb alles al geprobeerd, maar niks werkt.” Inmiddels is de toon verongelijkt, alsof haar zevenjarige dochter haar groot onrecht aandoet. Dan valt ze stil. Ze leunt verslagen achterover. Zeg jij het maar, spreekt haar lichaamstaal. Dat is altijd een moeilijk moment bij de gesprekken die ik voer. De trukendoos is zó opengetrokken maar het is zelden de oplossing van het probleem waar de ouder mee worstelt.
Hoe gaat het als vader het doet? (hetzelfde) Hoeveel tijd is er ‘s ochtends? (genoeg) Komen de andere kinderen wél gemakkelijk uit bed? (geen probleem) Hoe gaat het op school? (goed) Wanneer gaat het wel goed? (nooit, of eigenlijk alleen in het weekend) Hé, een aanknopingspunt. ‘Wat maakt dat het in het weekend wel goed gaat?’ “Ja nogal wiedes, dan mag ze zelf bepalen wanneer ze opstaat.” Als vanzelf rolt het eruit. ‘Heeft ze dat vaker, dat ze graag haar eigen tempo bepaalt?’ “Je bedoelt…”, de automatische antwoordpiloot stokt en het is ontroerend om te zien hoe de moeder een handvat vindt waar ze mee uit de voeten kan.
‘Ik heb nog één vraag’, zeg ik haar als ze een plan van aanpak geformuleerd heeft. ‘Wat maakt je zo boos in deze situatie?’, geen fijne vraag als je denkt dat je klaar bent, ik weet het, maar de buitenproportionele woede aan het begin van het gesprek houdt me nog bezig. Gegeneerd kijkt ze me aan. “Mijn coach op het werk vroeg me dat laatst ook al. Blijkbaar een thema. Je komt jezelf ook overal weer tegen hè?”
‘Weet je nog, daar speelden we altijd mee op Ameland. Wat was het daar leuk hè?’ ‘Oh jaa’, slaakt de jongste een verzaligde zucht, ‘en toen zat ik in zo’n bakje achter de fiets, met mijn poppen en jij had een aanhangfiets. Dat was echt heel erg leuk.’ Ze spelen in bad met twee onooglijke plastic poppetjes die, in tegenstelling tot menig verantwoord aangeschaft speelgoed, verbazingwekkend lang populair blijven. Ameland, dat was toch – hè, dat is alweer vijf jaar geleden! Maar toen waren de meiden twee en vier, daar kunnen ze toch helemaal geen herinneringen aan hebben?Het was eigenlijk helemaal niet zo’n leuke vakantie. Het was geen strandweer, Rosa was het steeds snel zat op de aanhangfiets, ze was überhaupt over vanalles en nog wat dwars en onhandelbaar en Estelle sliep nog twee keer per dag en deed dat bovendien alleen in haar eigen bed, dus de uitstapjes werden flink beperkt. Maar het klopt dat die twee poppetjes een grote hit waren. Ze gebruikten ze als poppenkastpoppen achter een muurtje van de nabij gelegen speeltuin, en ze speelden er talloze variaties op Hans en Grietje mee. Die Hans-en-Grietjepoppetjes hebben de afgelopen jaren hun herinnering aan die vakantie blijkbaar levend gehouden, daar hoefde ik niks voor te doen.
Wonderlijk hoe dat werkt. Toen we de eerste keer naar Parijs waren geweest vroeg een vriend aan Estelle (toen vijf jaar) wat ze het mooiste had gevonden. We waren op de Eiffeltoren geweest, in een heel hoog reuzenrad, ze had genoten van de beelden in het Louvre en wat was haar antwoord op die vraag; het ontbijtbuffet in het hotel! Je maakt foto’s, vertelt elkaar verhalen en haalt herinneringen op maar wat er van beklijft is uiteindelijk ongewis.
Nou ja, ongewis. Dat was natuurlijk de eerste verse reactie toen we net terug waren. Ik geloof toch dat het zinvol is om samen te praten over de leuke dingen die je hebt gedaan. De kracht van de herhaling doet op de lange termijn zijn werk. Niet alleen de speciale gelegenheden maar juist ook de alledaagse zaken die goed gelukt zijn. Of het nou broodjes bakken is op zaterdagochtend of zingend door de regen naar school, een voorstelling met een ontroerend einde of een tante met een onuitputtelijke snoeptrommel. Koester die momenten samen. Als de heimweefabriek dan op volle toeren werkt, als de kinderen later oud zijn, komen wellicht de gelukkige herinneringen vanzelf bovendrijven. Hebben ze misschien zelfs, met terugwerkende kracht, een gelukkige jeugd gehad.
“Papa, wil je met me spelen?”, met haar allerliefste stemmetje probeert de jongste hem te verleiden. Ik zie mijn man kort opkijken om te zien waar ze mee bezig is. Ze heeft waarschijnlijk een maatje nodig bij de theevisite van haar poppenharem. Ze kent het antwoord eigenlijk al, toch probeert ze het. ‘Nee lieve schat, met poppen kun je zelf spelen. Ik ga even door met opruimen. Straks wil ik je wel voorlezen of samen een kruiswoordraadsel doen?’ Ik hoor alleen het eerste deel van zijn gedecideerde antwoord en woest vlammend kolkt de woede door mijn aderen. Hij wijst mijn kind af, au, dat doet pijn. Hoe vaak heb ik niet de taart aangesneden voor de poppen en eindeloos chirurgje en patiënt gespeeld. Alsof dat míjn grootste hobby is zeg, ik weet ook wel leukere dingen te doen. ‘Blijf rustig’, spreek ik mezelf vermanend toe, ‘nu niet op haar afsnellen om het goed te maken. Dat is ondermijnend voor alles en iedereen. En nee, ook niet gauw wat drinken en een koekje klaarmaken.’
Ik weet dat we het eigenlijk eens zijn, al brengt hij het wat botter dan ik dat zou doen. Allebei hangen we in volle overtuiging de liefdevolle verwaarlozing aan als het over spelen gaat. Spelen is dus iets dat ze zelf of met vriendjes doen. Zodra ze het geleerd hebben natuurlijk. Want van een tweejarige kun je niet verwachten dat hij zichzelf urenlang bezighoudt. Maar een zevenjarige hoeven we dus niet de hele dag te entertainen, die moet – eventueel met wat hulp – zelf haar draai kunnen vinden.
Kinderen zijn nestblijvers. We beschermen en voeden ze jarenlang en ze hebben veel tijd nodig om ons na te bootsen, mee te doen en het zelf te leren. Het is aan ons om ze groot te brengen. Dus nu Rosa negen is gaan we samen gezellig shoppen. Zodat ze en passant leert hoe je dat doet, en dat shoppen geld kost, en dat je je geld maar één keer kunt uitgeven. En later doet ze dat met haar vriendinnen. Voordoen, samendoen, zelf proberen, loslaten. Telkens weer een stukje zelfstandiger. Telkens weer wat meer loslaten. Zodat die nestblijvers op een dag nestvlieders worden. Zoals het hoort, ook al doet het telkens weer een beetje pijn.
‘Oh jee, is de muziekles al om tien vóór half vier, ik dacht om tien óver.’ We rennen en vliegen en halen het nog net. Elk nieuw schooljaar is het blijkbaar nodig dat alle clubjes hun tijden wijzigen. Het duurt een tijdje voor dat in mijn systeem zit. Gelukkig verandert er meer. Mijn oudste dochter heeft nu zelf in de gaten welke dag het is en wat haar te doen staat. En ze herinnert me daar aan (al is het aan de late kant). Voor mij een kans om te proberen of ik de agendabewaking bij haar een beetje los kan laten. Dat is wel even wennen.
Toen mijn lief en ik een paar jaar geleden in een paar maanden tijd een ander huis kochten om de stad te verlaten, allebei van baan veranderden en een tweede kind kregen waren we een tijdlang flink instabiel met zijn allen. ‘Voortaan doen we nog maar één grote verandering per jaar’ namen we ons voor. Dat lukt niet helemaal. Vaak zijn het de kinderen die veranderingen in gang zetten, groot én klein. Alleen al door op te groeien doen ze een continu beroep op onze flexibiliteit en aanpassingsvermogen. Van een gezin in balans is eigenlijk zelden sprake. Op het moment dat je denkt ‘nu heb ik het door’ is de verandering nabij. Zoals je kleine kinderen eerst nog hup-hup snel aankleedt, die het op een dag ‘zelluf’ willen doen en als ze het eenmaal onder de knie hebben weten ze weer niet wat ze aan zullen doen, en is het de vraag of ze uiteindelijk verantwoord omgaan met het gestortte kleedgeld.
Als je al een tijdje bezig bent met afstemmen, aanpassen, uitvinden, bestendigen, loslaten en weer opnieuw beginnen besluipt je wel eens het gevoel de touwtjes in handen te hebben. Maar dan kondigt school een extra studiedag aan, neemt je partner een tijdrovend project aan, zijn alle schoenen plots te klein, ligt je vader onverwacht in het ziekenhuis, kondigt je oudste aan uit huis te gaan omdat die ene kamer een buitenkansje is en/of voel je een griepje opkomen…
“In het licht van de chaostheorie is het gezin een permanent instabiel dynamisch systeem”, las ik laatst (maar ik weet niet meer waar). Als je er zo naar kijkt is dat best een stabiele situatie.
Einde van de dag, ik ben moe. Nog even de kinderen in bed gooien en dan is de tijd aan mij. “Kom op wijffies, naar boven, hoogste bedtijd.” Ik sta al met één voet op de trap en dan pas merk ik dat niemand mij volgt. “Hallo, contact?!” Twee meisjes gekluisterd aan de buis geven geen sjoege. Ik plaats mij in hun gezichtsveld, pal voor de TV. ‘Hee, niet doen. Toe nou mam, dit is echt heel leuk, alleen dit nog even.’ Jajaja, dit nog even, dat nog even, niks niet meer, klaar nu. Ik zet de TV uit en jaag het spul naar boven. ‘Mama, wil je me dragen?’ probeert Estelle van zes. Maar ik wil niet, bovendien ben ik bang dat mijn spieren het begeven halverwege de trap want ik ben echt doodop na een lange werkdag die om half drie naadloos over ging in de zorg voor de kinderen. Met hangen en wurgen komen we boven.
“Kom op schiet op” is al wat ik kan denken bij het uitkleed-tandenpoets-plasritueel. En dus duurt het drie keer zo lang. De tandpasta is niet goed (terwijl het dezelfde als altijd is) en ‘ik wil geen pyjama aan’ (maar dan wordt ze vannacht om half vier wakker van de kou en kruipt bij ons in bed en daar heb ik geen zin in) en plassen wordt poepen wordt buikpijn wordt wachten tot ik een ons weeg en nóg is er geen progressie. Huppetee het bed in, het mislukt om het voorlezen te skippen. OK, anderhalve bladzijde dan en terwijl mijn hoofd al bij mijn laptop is lees ik op de automatische piloot voor de vierentachtigste keer uit het konijnenboek voor. ‘Nog even bij me blijven liggen’ smeekt de oudste maar daar trap ik dus echt niet in want daarna wil ze dan nog een spelletje en dan nog even de dag doornemen en dan nog even… Bruut ruk ik me los en storm de trap af naar beneden.
Vrijheid!
Met een perfecte koffie verkeerd, drie koekjes en mijn laptop nestel ik mij op de bank voor het journaal. Ondanks Philip Freriks zakt mijn adem geleidelijk en van lieverlee zakken ook mijn schouders naar benêe. Dan belt minister Rouvoet aan. Ik nodig hem natuurlijk van harte uit binnen te komen want ik heb niets te vrezen van ons Nationale Hoofd van het Gezin. Steek van wal, moedig ik hem aan. Hij vertelt dat hij een onderzoek start naar de gedragsproblemen bij jongeren. Hij schuift wat dichterbij op de bank en fluistert me samenzweerderig toe dat hij de opzienbarende uitkomst van het onderzoek al weet te voorspellen: “Kinderen die het minder druk hebben – gecombineerd met ouders die er meer voor ze zijn – zullen aanzienlijk minder problemen geven!” Triomfantelijk kijkt hij me aan. Ik wou dat ik hem geen koffie had gegeven maar vraag toch maar hoe hij zich dat voorstelt. Zijn kabinet ziet ouders immers liefst beiden werken, onontbeerlijk voor het gezond financieel ecomisch evenwicht. Dan zet het natuurlijk geen zoden aan de dijk als manlief vier dagen werkt (de papadag is inmiddels een must) en moeder de vrouw een paar lullige uurtjes in de ochtenden. Dus twee keer vier dagen werken, dat betekent in de basisschoolleeftijd 3 dagen opvang en de twaalfplussers zoeken het maar uit. Op de overgebleven doordeweekse dagen moet dan het spelen, de clubjes, het huiswerk, de verjaarspartijtjes en bezoekjes aan tandarts en winkelcentrum geregeld worden. Dan kunnen we in het weekend het huis poetsen en op familiebezoek. Hoe combineert dat met de gepredikte rust en regelmaat van Superdaddy André? Gekweld kijkt hij me aan, hij vouwt zijn handen om voor mij en mijn gezin te gaan bidden.
Bij het weer schrik ik wakker. Er staat ook een meisje naast me, ze kan niet slapen zegt ze. Met een kus en een knuffel gaat ze weer naar boven. Nummer twee roept dat ze nog geen water heeft, en geen kruik. Ik hijs mij de trap weer op. Kinderen voelen feilloos aan wanneer ze geen echte aandacht krijgen en eisen ‘m dan alsnog op. Zou Rouvoet dat bedoelen? Er zijn geen lastige kinderen, alleen maar drukke ouders. Is dat waar? Ik hoop maar dat hij in zijn onderzoek niet alleen onderzoekt wat er allemaal misgaat met de geestelijke gezondheid van jongeren. Ik hoop dat hij ook nadenkt over hoe je het voor ouders mogelijk maakt hun ouderschap serieus te nemen zodat ze in staat zijn tot goed-genoeg ouderschap. En dan hoop ik dat ie me ‘s avonds verder met rust laat. De kinderen liggen erin, ik ga genieten van mijn avond.
Toen mijn oudste moord en brand schreeuwde in de tummytub vroeg ik mij plots af ‘hoe vaak ga ik mijn kind eigenlijk in bad doen? Moet dat echt elke dag en waarom dan?’ Het was de eerste maar zeker niet de laatste keer dat ik voor een keuze werd gesteld die me confronteerde de oorsprong van mijn opvattingen te onderzoeken. Natuurlijk geven opvoedboeken een prettig houvast als je onzeker bent, of kun je de kunst afkijken van je eigen ouders maar soms dat botst met de praktijk. Omdat je het anders wil doen of omdat het niet werkt bij dat ene kind. Wat voor mij vanzelf spreekt wordt bovendien door mijn partner op een andere manier ingevuld, dat was een hele openbaring voor me.
Is het bijvoorbeeld belangrijk dat een kind luistert omdat de verhoudingen daarmee duidelijk zijn? Moet het omdat jij het vroeger ook moest? Of gaat het jou erom dat je op je kind kunt vertrouwen in levensbedreigende situaties zoals een drukke straat oversteken, de riem vastmaken in de auto en niet met vreemde mannen meegaan op straat als ze een snoepje beloven?
Is het voldoende als een kind kleren aantrekt die passen bij het seizoen, moeten de kleuren precies matchen, is “als ze maar schoon en heel zijn” je motto of moet het passend zijn bij mama’s handtasje?
Eet een kind gezond als het zijn bord leeg eet (dan weet ik tenminste wat er naar binnen is gegaan, dat moest ik zelf vroeger ook, zonde om weg te gooien zolang er nog kinderen honger lijden in de wereld, zo leren ze alles eten dat komt later goed van pas) of ben je al blij als er überhaupt dagelijks een paar happen groente en fruit ingaat (zolang ie goed groeit en lekker speelt vertrouw ik erop dat het goed gaat, ik weet nog hoe ik vroeger zelf tegen heug en meug mijn bord moest leegeten, ze leren pas genieten van eten als je het niet opdringt).
Plotseling moet ik denken aan een anekdote die de ronde deed in onze familie. Tante Riek sneed altijd de ‘kontjes’ van een rollade af voordat ze ‘m in de braadpan deed. Op een dag vroeg haar dochter ‘waarom doe je dat eigenlijk?’ En ze zei “dat hoort zo, zo deed mijn moeder dat ook altijd.” Haar dochter, die graag het naadje van de kous kende, vond het maar vreemd en deed navraag bij oma. ‘Oh ja, dat deed ik vroeger altijd omdat mijn braadpan te klein was’ antwoordde oma tot grote hilariteit van haar kleindochter.
Waarmee maar gezegd is; het kan geen kwaad om af en toe je ideeën over hoe het hoort onder de loep te nemen…
@sander_louis zou je via @vocaliciousnl moeten kunnen krijgen maar mail gerust als dat niet lukt. Heb nog wel de opzet liggen denk ik. 1 day ago
@Dorien_tweets ja ik dacht er zijn allerlei cursussen omgaan met lastige ouders maar hoe ouders leren omgaan met hulpverleners zie je niet 1 day ago
Mag in de #autismeweek bij Reinaerde voor #ouders lezing geven over omgaan met hulpverleners.Tegenhanger cursus omgaan met lastige ouders ;) 2 days ago
‘Mag ik jullie iets vragen?’ staat de buurvrouw van twee huizen verderop met een rood hoofd aan de deur. ‘Ik heb spontaan een weekendje weg georganiseerd maar ik ben even helemaal vergeten oppas te regelen voor de poes en het konijn. Zijn jullie thuis en zou je ze eten willen geven?’ Heerlijk herkenbaar, natuurlijk doen we dat graag, geen enkel probleem. Ik zie de buurvrouw zelden, we drinken geen koffie bij elkaar, maar met zulke praktische zaken helpen we elkaar regelmatig uit de brand. Dat is waar ook, ik moet nog regelen wie er morgen de oudste ophaalt van dansen. Want het is leuk om een intensief dansende dochter te hebben, maar je rijdt je suf en het komt logistiek niet altijd handig uit. Gelukkig zijn er nog een paar meiden in de buurt die heen en weer gaan en er is altijd wel een ouder die nog een plaatsje over heeft in de auto. Op de nieuwe school van de meisjes bood trouwens laatst een ouder spontaan aan om de jongste op vrijdag mee te nemen en bij hen te laten overbruggen zodat ik niet om 12u én om 14.45u op school hoef te staan om een kind op te halen. Superfijn, dat maakt de dagindeling een stuk aangenamer. Nog fijner als straks ons huis verkocht is en we hopelijk weer om de hoek van school kunnen gaan wonen. Zijn de meiden minder afhankelijk van ons en hebben wij onze handen ook weer wat meer vrij.
“Geen normaal gesprek mogelijk met je kind? Zit je met je handen in het haar? Altijd ruzie in huis? Het kan ook anders. Lees dit boek, volg het 5-stappenplan dat de auteurs in de praktijk hebben getest en je haalt de zon weer in huis. Opvoeden was nog nooit zo eenvoudig.” Wat heerlijk, denk ik als ik het artikel in het gerenommeerde opvoedblad lees, een boek dat als een gebruiksaanwijzing de weg wijst. Dat de oplossing is voor alle geruzie waar ik dagelijks mee worstel. Wat bijzonder dat er mensen zijn die universeel werkende mechanismen weten uit te 
“Ze is ‘s ochtends nog niet met tien stokken uit bed te krijgen. Niet dat ik een stok gebruik hoor maar bij wijze van spreken. Of ik haar nu vijf keer of tien keer roep, het maakt niet uit. Pas op de laatste nipper staat ze op. En ja, dan is het haast-haast en een hoop gemopper. Van haar, van mij – nou lekker begin van de dag, ook goedemorgen.” Haar ogen spuwen vuur, haar mond vertrokken tot een dunne streep. De goedmoedige moeder die bij me binnenstapte is nauwelijks herkenbaar. “Echt, ik heb alles al geprobeerd, maar niks werkt.” Inmiddels is de toon verongelijkt, alsof haar zevenjarige dochter haar groot onrecht aandoet. Dan valt ze stil. Ze leunt verslagen achterover. Zeg jij het maar, spreekt haar lichaamstaal. Dat is altijd een moeilijk moment bij de gesprekken die ik voer. De trukendoos is zó opengetrokken maar het is zelden de oplossing van het probleem waar de ouder mee worstelt.
‘Weet je nog, daar speelden we altijd mee op Ameland. Wat was het daar leuk hè?’ ‘Oh jaa’, slaakt de jongste een verzaligde zucht, ‘en toen zat ik in zo’n bakje achter de fiets, met mijn poppen en jij had een aanhangfiets. Dat was echt heel erg leuk.’ Ze spelen in bad met twee onooglijke plastic poppetjes die, in tegenstelling tot menig verantwoord aangeschaft speelgoed, verbazingwekkend lang populair blijven. Ameland, dat was toch – hè, dat is alweer vijf jaar geleden! Maar toen waren de meiden twee en vier, daar kunnen ze toch helemaal geen herinneringen aan hebben?Het was eigenlijk helemaal niet zo’n leuke vakantie. Het was geen strandweer, Rosa was het steeds snel zat op de aanhangfiets, ze was überhaupt over vanalles en nog wat dwars en onhandelbaar en Estelle sliep nog twee keer per dag en deed dat bovendien alleen in haar eigen bed, dus de uitstapjes werden flink beperkt. Maar het klopt dat die twee poppetjes een grote hit waren. Ze gebruikten ze als poppenkastpoppen achter een muurtje van de nabij gelegen speeltuin, en ze speelden er talloze variaties op Hans en Grietje mee. Die Hans-en-Grietjepoppetjes hebben de afgelopen jaren hun herinnering aan die vakantie blijkbaar levend gehouden, daar hoefde ik niks voor te doen.
“Papa, wil je met me spelen?”, met haar allerliefste stemmetje probeert de jongste hem te verleiden. Ik zie mijn man kort opkijken om te zien waar ze mee bezig is. Ze heeft waarschijnlijk een maatje nodig bij de theevisite van haar poppenharem. Ze kent het antwoord eigenlijk al, toch probeert ze het. ‘Nee lieve schat, met poppen kun je zelf spelen. Ik ga even door met opruimen. Straks wil ik je wel voorlezen of samen een kruiswoordraadsel doen?’ Ik hoor alleen het eerste deel van zijn gedecideerde antwoord en woest vlammend kolkt de woede door mijn aderen. Hij wijst mijn kind af, au, dat doet pijn. Hoe vaak heb ik niet de taart aangesneden voor de poppen en eindeloos chirurgje en patiënt gespeeld. Alsof dat míjn grootste hobby is zeg, ik weet ook wel leukere dingen te doen. ‘Blijf rustig’, spreek ik mezelf vermanend toe, ‘nu niet op haar afsnellen om het goed te maken. Dat is 
‘Oh jee, is de muziekles al om tien vóór half vier, ik dacht om tien óver.’ We rennen en vliegen en halen het nog net. Elk nieuw schooljaar is het blijkbaar nodig dat alle clubjes hun tijden wijzigen. Het duurt een tijdje voor dat in mijn systeem zit. Gelukkig verandert er meer. Mijn oudste dochter heeft nu zelf in de gaten welke dag het is en wat haar te doen staat. En ze herinnert me daar aan (al is het aan de late kant). Voor mij een kans om te proberen of ik de agendabewaking bij haar een beetje los kan laten. Dat is wel even wennen.
Toen mijn oudste moord en brand schreeuwde in de tummytub vroeg ik mij plots af ‘hoe vaak ga ik mijn kind eigenlijk in bad doen? Moet dat echt elke dag en waarom dan?’ Het was de eerste maar zeker niet de laatste keer dat ik voor een keuze werd gesteld die me confronteerde de oorsprong van mijn opvattingen te onderzoeken. Natuurlijk geven opvoedboeken een prettig houvast als je onzeker bent, of kun je de kunst afkijken van je eigen ouders maar soms dat botst met de praktijk. Omdat je het anders wil doen of omdat het niet werkt bij dat ene kind. Wat voor mij vanzelf spreekt wordt bovendien door mijn partner op een andere manier ingevuld, dat was een hele openbaring voor me.