Ook al worden er boeken vol geschreven over hoe kinderen zich ontwikkelen en wat ze nodig hebben, het is toch uitvinden hoe je dat als ouder in de praktijk uitvoert. Ik weet nog hoe trots ik was dat mijn oudste meteen goed bij me begon te drinken. Dat hielp enorm om zelfvertrouwen te krijgen in mijn onwennige nieuwe taak als moeder. Toen de kraamverzorgster echter na zes dagen zei dat het nu toch wel echt tijd werd om Rosa op een strakker voedingsschema te zetten was ik totaal ontredderd. Want hoe doe je dat dan? Ze gaf er geen handleiding bij dus ik rommelde wat aan, hield het gehuil tussendoor soms wel en soms niet uit (oh, slecht-slecht-slecht want ik zou toch consequent zijn) en na een paar weken schoof het op zijn plek. Haha, victorie, ik had uitgevonden hoe het moest. Totdat er dan weer een ‘regeldag’ voorbijkwam en dan kon ik weer opnieuw beginnen.
Met naar bed brengen gingen wij geen gedoe krijgen, zo had ik mij voorgenomen. Dus dat deed ik liefdevol gedecideerd en met vaste rituelen, zoals het in de boekjes staat. En jawel, met negen weken sliep ze door en ook later nooit gezeur. Dat hadden we toch maar mooi voor elkaar, klopten we onszelf op de borst.
Tegen de tijd dat de tweede werd geboren had ik echt het gevoel dat ik het te pakken had, dat ik snapte hoe het werkte. En kijk zie je wel, Estelle dronk ook meteen als een voorbeeldkind uit de folders van Borstvoeding Natuurlijk. Binnen no time hadden we haar ‘op schema’ en we voelden ons ervaren volleerde ouders. Laat maar komen die kinderen, als het zo gaat kunnen we er wel tien aan, zeiden we nog tegen elkaar. Maar met zes weken huilde ze elke avond van 18u tot 22u, de enige remedie was vasthouden en rondlopen. Elke nacht werd ze bovendien drie tot vijf keer wakker. Als ze haar speen weer had en even getroost was lagen we 3 minuten later weer terug in bed (maar zie dan maar weer in te slapen). Dat hield ze de eerste drie jaar van haar leven vol, wat we ook probeerden. Ik schaamde me met terugwerkende kracht over het leedvermaak waarmee ik de verhalen van vrienden over gebroken nachten had aangehoord.
Boeken zijn nuttig om kennis op te doen over de kinderlijke ontwikkeling. Daarnaast is het ouderschap een continue leerschool voor de eigen ontwikkeling. Mijn grootste strijd was vrede krijgen met de onplanbaarheid van het bestaan. Daarnaast heb ik mijn lessen in nederigheid gekregen. Mijn twee totaal verschillende kinderen relativeren bovendien mijn invloed als opvoeder. En bovenal heb ik leren kijken, uitvinden, bijstellen, uithuilen en opnieuw beginnen.
Vaderlief ik ben zo blij