Tag Archieven: twijfel

Zaterdagochtend, het is pas half elf en ik weet niet hoe ik de dag moet doorkomen. Ik ben doodop van alleen het ontbijt. Ik ben nog niet eens aangekleed, laat staan gedouched. Mijn man is naar zijn werk en komt pas om half zeven thuis. De oma’s hebben de afgelopen tijd al ruimschoots bijgesprongen. Naar de buren dan? Nee, die zien de kinderen alwéér aankomen, dat is ook geen optie. Moedeloos scan ik mijn hulplijnen en kom al snel tot de conclusie dat ik mijn heil vandaag elders zal moeten zoeken.

Gelukkig ligt die tijd achter me maar toen de kinderen twee en vier waren ben ik anderhalf jaar lang ziek geweest van een venijnig virus. Na pogingen van uitzieken, doorzetten, aanrommelen en het doorlopen van het gehele medische en alternatieve circuit was het enige devies me neer te leggen bij de situatie. Daar lig je dan als moeder. Met een peuter en een kleuter. ‘Rekening houden met’ staat nog niet in hun woordenboek, en dat is eigenlijk ook niet wat ik vragen wil van zulke jonge kinderen. Dus zo goed en zo kwaad als het gaat scharrel ik mij door de dag, slaap een uur op de bank om te ontwaken in volledige chaos die me onmiddellijk de moed in de schoenen doet zinken. Er zijn dagen dat ik van de ene woedeuitbarsting in de andere huilbui uitbarst. De gedachte “wat ik ben zo voor moeder die niet eens fatsoenlijk voor haar kinderen kan zorgen?” kwelt me dagelijks.

Ik lig op de behandeltafel van de osteopaat. Of het nuttig is weet ik niet, maar ik voel me er ontzettend verwend en dat kan vast geen kwaad. Verdrietig vertel ik over de scene van eerder die week toen het sneeuwde en ik niet met de kinderen naar buiten kon omdat ik te moe was. Hoe ik tranen met tuiten huilde en mijn kinderen geschrokken op een afstandje bleven staan omdat ze niet begrepen waar ik zo van overstuur was. “Maar je bent wel lekker veel thuis voor ze. Ook al lig je op de bank, je bent er wel.” De osteopaat zegt het zonder een spoortje ironie. Een paar dagen later valt het kwartje. Wanneer je niet kunt krijgen wat je wilt, moet je willen wat je hebt. Er is niet maar één plaatje van een Goede Moeder. De kunst is je ideaalbeeld bij te stellen om te matchen met de werkelijkheid. Dan ontstaat er ruimte en blijken er plaatjes te bestaan waar je geen weet van had.