Volkskrant ingezonden brief

Moet een sabbatical nuttig zijn? En heb je daar een coach voor nodig? Staat dat niet haaks op elkaar? Bij het lezen van een Volkskrant-artikel over sabbaticals bleef ik haken aan de nadruk op doelen en opbrengst. Alsof rust zich moet verantwoorden.

Misschien zit het probleem niet in het ontbreken van doelen tijdens een sabbatical, maar in een dagelijks leven dat weinig ruimte laat voor liminaliteit: de tussentijd waarin je even niet weet, nog niets hoeft en niet meteen ergens uitkomt. Een sabbatical is bij uitstek een tijd om te leren omgaan met niet-weten en dat uit te houden. Heb je ook veel aan in het dagelijks leven.

Dus ik klom maar weer eens in de pen voor een ingezonden brief. [...] Lees verder

Terug

Op 2 februari 2023 brachten we onze jongste naar de verslavingskliniek. 
De avond ervoor hielden we als gezin een afscheidsetentje.
Daarna mochten we vijf weken geen contact.
Met de kennis van nu is het een keerpunt, maar toen wist ik dat nog niet. [...] Lees verder

Ouderkennis

Vers verschenen op Substack: de nieuwe nieuwsbrief van Ouderkennis.
Over vermoeid ouderschap, de positie van ouders in de zorg, en wat ouders (moeders…) zélf zeggen dat ze nodig hebben. Over systemen die langs ouders heen organiseren, en de verrassend eenvoudige uitkomst van wat het meest steunend blijkt te zijn. De rode draad: wie sluit eigenlijk bij wie aan — en met welk doel? Leuk als je je aanmeldt bij de nieuwsbrief :-) [...] Lees verder

Lifetime of losses

Verloren Het monster slaapt wordt wakker slaapt – Je leert ontembare patronen kennen. Tijdreiziger zonder keuze met toekomst die elke ongeopende dag retour komt. Alles wat had kunnen zijn aanwezig in afwezigheid uithouden zonder applaus. Verdriet als honger als slapen.Geïnspireerd door het promotieonderzoek van dierbare collega Edith Raap (over levend verlies bij ouders van een kind met een beperking) maakte ik deze tekst. Meer over haar promotieonderzoek vind je hier. [...] Lees verder

NRC ingezonden brief

In NRC verscheen vorige week een interview met psychiater Floortje Scheepers over onze hypernerveuze samenleving. Ze waarschuwt voor de druk van versnelling en optimalisering, en stelt terecht dat dit niet alleen een individueel probleem is maar een maatschappelijk vraagstuk.

In reactie daarop schreef ik een ingezonden brief. Mijn insteek: wie naar ouders kijkt, ziet hoe diep dit maakbaarheidsdenken zit. Ouders krijgen dagelijks de boodschap dat ze het beter of perfect moeten doen. Maar kinderen groeien niet op onder laboratoriumomstandigheden. Het leven dendert er dwars doorheen: ziekte, verlies, liefde, toeval, geluk. En ja, ook fouten.

Solidariteit met ouders betekent erkennen dat opvoeden risico’s en kwetsbaarheid met zich meebrengt. Niet alles is maakbaar, en dat hoeft ook niet. Het vraagt om vertraging in plaats van protocollen, verbinding in plaats van isolatie, en ruimte voor verschil in plaats van vastgelegde normen. [...] Lees verder

Suïcidepreventieweek

Bij #WSPW, de wereldwijde suïcidepreventieweek, ligt de focus vooral op het voorkomen van suïcides, dat snap ik. Maar ja, mijn hart gaat uit naar al die ouders-van. En dan vooral voor die grote groep van ouders van kinderen (jong en oud) die – af en aan, tijdelijk, langdurig – worstelen met suïcidale gedachten. Dat is niet wat je voor ogen had toen je aan kinderen begon. ‘Als ze maar gelukkig zijn’ is allang een gepasseerd station, maar hoe en wat dan wel? Als je niks kunt doen, hoe hou je dan uit? Mijn wens voor deze week (en die andere 51 weken in het jaar) is een beetje liefde en aandacht voor die ouders. Hoe onmachtig het ook voelt. Zodat ze voelen dat ze ertoe doen en niet helemaal alleen zijn. [...] Lees verder

Rode lijn

Op Poetry International was ik te gast bij het open podium waarbij het thema ‘heldenstemmen’ was. Ik maakte een setje gedichten waarin ouderschap een terugkerend thema was. Sterke zakdoek schreef ik voor alle ouders die kinderen grootbrengen in oorlogstijd.

Mijn vader had trucjes. Een rode zakdoek om melktanden te trekken (dan zagen we het bloed niet) noemde hij ‘sterke zakdoek’. En hij had pepermuntjes die magische krachten gaven als we verdwaald waren. Dit is een ode aan ouders – overal ter wereld – die zwaarder geschut nodig hebben om hun kinderen gerust te stellen.

Sterke zakdoek Aan de andere kant van de rode lijn spelen ouders verstoppertje met drones doen wedstrijdjes wie het minst kan eten bouwen hutten voor hun kinderen verzinnen sprookjes die ze zelf willen geloven. Hoor je het donderweer? Kom! Snel naar de geheime speelplaats. Pak de sterke zakdoek en onze krachtpillen die beschermen kruip in mijn broekzak wie niet weg is is gezien.  [...] Lees verder

Volkskrant

Dit zat me al langer dwars. Leuke verrassing dat het de brief van de dag is geworden in de Volkskrant.

screenshot krantPraat niet alleen over moeders

Mooi dat moederschap eindelijk serieus wordt genomen in de kunst (Zondag, 17/5). Maar waarom blijft het bij moederschap? En waarom zoveel focus op opvoedstress, op de ‘mental load’, op individuele worstelingen? Ouderschap is meer dan opvoeden.

Laten we oog krijgen voor ouderschap als levenslang transformerend en spreken over ouderschap als positie – in relatie tot een kind, tot een partner, tot de samenleving.

Het is geen privéprobleem dat vrouwen moeten oplossen, maar een fundamentele, gedeelde transformatie: lichamelijk, relationeel, maatschappelijk en existentieel.

Ouderschap vormt, schaaft, botst en beweegt. Het verdient het om als volwassen thema benaderd te worden – inclusief vaders, co-ouders, niet-biologische ouders en alles ertussenin. [...] Lees verder

Frontaal Podium

Wat een mooie afwisselende avond van Frontaal Podium (zoek ze op, ga erheen!). Vereerd dat ik daar ook op het podium mocht staan tussen de professionele schrijvers en dichters. Hier de opening (Op handen dragen) van mijn setje van vijf gedichten rond taboe (het thema van de avond) en ouderschap. Het verlangen om over te dragen wint het van de spanning om op te treden. Dus ja, ik wil dat van harte vaker doen :-)

 [...] Lees verder

Geduld

Wat groeien die kinderen toch hard, wat worden ze al groot, wat gaat de tijd toch snel. Allemaal waar natuurlijk. ‘Geniet er maar van, voor je het weet zijn ze groot’, kreeg ik te horen toen mijn oudste net geboren was. Maar niemand had het over de dagen dat de tijd kruipt en al het geduld dat je moet oefenen. Een baby van drie maanden die ‘nog’ niet doorslaapt, een klas die niet meteen lekker loopt als er een nieuwe juf voor staat, een peuterverkoudheid die langer dan een week duurt, een carrière die stokt omdat je minder bent gaat werken, een puber die dagelijks chagrijnig opstaat, boterhamtrommels die elke dag weer gevuld moeten worden met iets gezonds, de laatste drie films gemist in de bioscoop, luiers die volgepoept worden zodra ze verschoond zijn, een bevalling die niet opschiet, zitten wachten met het eten omdat ze na de voetbaltraining blijven nakletsen – kinderen grootbrengen vergt uithoudingsvermogen. [...] Lees verder