Laten testen of niet?

‘Hij verveelt zich te pletter, dat vind ik zó moeilijk. Hij heeft geen vriendjes, hij kan de straat niet op, zijn kleine zusje haalt hem het bloed onder de nagels vandaan als ze zijn legobouwwerken “per ongeluk” omstoot en ik heb ook geen tijd en zin om dagelijks urenlang in de kou ergens in een of andere buurtspeeltuin op de rand van de zandbak te hangen. Ja sorry, dan ben ik maar niet de ideale moeder. Maar ik maak me wel zorgen om dat manneke van me. Nog geen zes jaar en nu al overal buitengesloten. Kleuters zijn hard hoor. Maar ja, ik zie zelf ook wel dat hij de gemakkelijkste niet is. Hij herkent alle automerken inclusief de verschillende uitvoeringen, terwijl we zelf niet eens een auto hebben, hahaha. [...] Lees verder

Wonder

Veertien is onze jongste, en ze zit in de derde klas van het gymnasium. Sinds dit schooljaar vertikt ze het om haar huiswerk te doen. Als na de herfstvakantie de eerste onvoldoendes vallen, kijken mijn man en ik elkaar aan. Wat gaan we doen? We besluiten het op zijn beloop te laten en zijn benieuwd wanneer de wal het schip keert. Volgens de boekjes moet je over slapen, eten en zindelijkheid geen strijd aangaan, die verlies je als ouders. Dat geldt denk ik ook voor leren. Je kunt wel zeggen ‘je moet’, maar als ze zelf hun hersenen niet ‘aanzetten’ gebeurt er niks.

De jongste is zich ondertussen van geen kwaad bewust en volop op ontdekkingstocht. Ze krijgt haar eerste vriendje, er vormt zich een hechte vriendinnenclub, ze tart onze grenzen en is daarmee een leeftijdsadequate puber. [...] Lees verder

Hoe dan?

‘Eigenlijk ben ik een ochtend mens, maar tegenwoordig moet ik ook avondmens zijn. Om twaalf uur moet ik Doris afkoppelen van zijn sondevoeding. In de nacht is het dan ook altijd nog wel een keertje bal en om kwart over zes springt de jongste alweer vrolijk op ons bed, klaar om aan de dag te beginnen. Mijn man helpt me waar hij maar kan, maar op de vrachtwagen maakt hij lange dagen. Hij is gestopt met rijden op het buitenland. Hij slaapt tegenwoordig dus wel altijd thuis, maar nu hij voor de Jumbo rijdt is hij vaak om vier uur ’s ochtends al op pad. Omdat er een paar collega’s ziek zijn, pakken ze nu om de beurt de avondrit erbij. [...] Lees verder

Tussen Jou en Mij

Tussen Jou en Mij mijn vierde boek, verschenen is bij Lannoo. Het is een schrijf- en doeboek voor ouder en kind. Een heel ander boek dan de vorige drie dus, maar het draait wel weer om ouders en kinderen natuurlijk. Het is – al zeg ik het zelf – een superleuk (en nuttig) cadeauboek voor (ouders van) kinderen tussen acht en veertien jaar.

Cover Tussen jou en mij

Achterflaptekst

Herken je dat? Je wil dolgraag iets vertellen of vragen aan je ouders, maar je lijkt het goede moment maar niet te vinden…

In dit schrijf- en doeboek kun je je verhaal kwijt wanneer je maar wil. Je kunt je stemming bijhouden, schrijven over wat je dwarszit, waar je blij van wordt, over grote en kleine ruzies, over twijfels – of gewoon voor de lol. [...] Lees verder

Hoop

HoopWout ligt in het ziekenhuis. Nou ja ligt… Hij zit op de rand van zijn bed, scharrelt met zijn looprek en is veel te onrustig om zijn geopereerde diabetesvoet de voorgeschreven rust te gunnen. Ondanks zijn kale kop en volgetatoeerde lijf windt hij charmant het personeel om zijn vinger. ‘Ik heb grote eerbied voor jullie werk, echt ik ben ontzettend dankbaar voor jullie goede zorgen. De maatschappij zou jullie beter moeten belonen’, zegt hij te pas en te onpas tegen wie het maar horen wil. Hij praat de oren van het hoofd van zijn zaalgenoten, maakt grapjes met de schoonmakers, de catering, de arts-assistenten en is een open boek voor wie maar luisteren wil.

Als het bezoekuur aanbreekt wordt Wout stil. [...] Lees verder

Ophalen

ophalen‘…Dus ik zeg: “Ik kom hem NU halen, kan me niet schelen dat hij al in bed ligt, haal hem er maar uit en pak zijn koffer in. Ik ben er over een half uur.” Ik was flink overstuur toen ik de groepsleiding belde. De dag ervoor hadden we onze zoon weggebracht naar de gesloten jeugdinrichting en ik was zo geschrokken van wat ik daar aantrof. Ontzettend kale kamertjes, overal gewapend glas, het leek wel een gevangenis! Ik was het er wel mee eens geweest dat hij daar naartoe ging, want het kon zo niet langer, maar toen ik zag waar hij terechtkwam wist ik niet meer of we er goed aan deden. We reden naar huis en ik heb de hele avond alleen maar zitten huilen met mijn man.’

‘De volgende dag belde Justin en hij vertelde me hoe verschrikkelijk het daar is. [...] Lees verder

(on)Mogelijk

foto: Willem Schalekamp

foto: Willem Schalekamp

Hij wist zich geen raad met zijn epileptische baby. Nu, achttien jaar later, vertelt Mark Wijnen (47) in voorstelling Ode aan Jasper hoe angst en verzet gaandeweg plaats hebben gemaakt voor liefde en dankbaarheid.

‘Jasper was de eerste weken een heel lief rustig baby’tje. Het was prachtig om te zien hoe hij en Anneke (nu 52) samen aankeutelden, zelf had ik dat niet zo. Eerlijk gezegd vond ik het wel best dat ik na zes weken voor mijn werk een week weg moest. Ik werkte bij een Duitse kabelfabrikant. Ik was trots op die fabriek. Telkens als ik de grens over ging bij Heerlen was ik weer blij dat ik voor dat bedrijf mocht werken. In mijn mooie leaseauto reed ik van klant naar klant en ik voelde me de koning te rijk. [...] Lees verder

Om goed voor mij te zorgen

Om goed voor mij te zorgen, verzin ik een kind
dat bij me is. Ik kan dus niet de hele dag in bed,
en bad, er is een kind dat wacht op mijn
aanwezigheid, er moeten komma’s in de dag.

Niet roken en niet drinken en niet maar door
en doorgaan, en als ik koffiedrink drink ik
een glaasje appelsap erbij, en eet twee koekjes
één voor haar, het is een zij, en één voor mij.

Er moet gewandeld en gewezen en gekeken
naar waar zij me wist, van alles opgeraapt,
het kind heeft eten en verhalen nodig
En ik luister naar haar vragen

Die soms wel moeilijk zijn zodat ik zeg
dat ik het ook niet weet. Er moet op bezoek
zodat ze leert zich op haar gemak te voelen
bij anderen dan alleen haar moeder

die met het kind erbij zich gedwongen ziet
zich te laven aan de vriendschap, opdat het kind
misschien wél leert, wat zij zo moeilijk
kan geloven. [...] Lees verder

Media over Uitlegmoeder

PIP – Pedagogiek in de Praktijk Artikel waarin Janneke vertelt hoe ze groeit van IJskastmoeder naar Uitlegmoeder.

Balans Magazine Kortom, een indrukwekkend oprechte blik die iedereen compassie zal doen voelen en inzicht zal geven in de complexiteit van het opvoeden van een puber met autisme. (…) voor iedereen een aanrader.

NVA Engagement Het boek is een feest der herkenning en werkt voor familie, kennissen en hulpverlening als een bron van informatie. Door dit boek kunnen zij voelen wat het vraagt van ouders en zij krijgen daardoor meer respect en compassie voor hen.

Autisme Centraal ‘Uitlegmoeder leest zalig vlot, is opgebouwd uit korte stukjes situatieschetsen waarin kleine tips en inspiratie verweven zitten. (…) Dit boekje krijgt alvast de stempel FAVORIET.’

Lotje&co ‘Het is een fijn boek voor ouders die herkenning zoeken en een must-read voor iedereen die met een kind met autisme te maken krijgt: De ervaringen in ‘Uitlegmoeder’ geven meer dan welk informatief boek ook, inzicht waar ouders tegenaan lopen. [...] Lees verder

Uitlegmoeder

Uitvindboek coverVers van de pers verschenen bij Lannoo mijn nieuwe boek, Uitlegmoeder. Het is het vervolg op IJskastmoeder.

Nieuwsgierig waar het over gaat? Op de achterflap staat:
‘Ik weet niet of u daarvan op de hoogte bent, maar mijn dochter heeft autisme. Dat zie je niet aan de buitenkant, maar wel in haar gedrag. Ze heeft geen antenne voor wat gepast is en wat niet, stapje voor stapje leert ze dat van buitenom aan. Wij helpen haar het best door daar zo duidelijk mogelijk over te zijn.’ Zijn mond zakt open. ‘Nou begrijp ik het!’ roept hij uit. ‘De eerste les dit schooljaar steekt ze haar hand op en zegt: “Meneer, ik heb gehoord dat u niet zo goed lesgeeft, is dat waar?” Ik heb haar meteen de klas uit gestuurd, maar ze bedoelde dat dus niet om mij te stangen?’ Nu is het mijn beurt om met open mond te luisteren, ze heeft wát gezegd? [...] Lees verder