Zo zijn onze manieren

Routineus vul ik tijdens het ontbijt de trommels met bruine boterhammen, één met kaas, en bij wijze van concessie één met chocopasta. Dan nog de drinkbekers en een stuk fruit en ze kunnen er weer een hele schooldag tegenaan. Tevreden sorteer ik de stapeltjes uit. Dat heeft deze moeder weer mooi voor elkaar. “Mama, mag ik een koek mee?” Pardon, waar komt dat opeens vandaan? “Iedereen heeft altijd een koek mee en wij nooit. Wij hebben altijd fruit, ik wil ook een koek mee naar school.” Iedereen – altijd, galmt het na in mijn hoofd. Hebben kinderen op deze leeftijd wel vaker last van, het is aan mij om dat te relativeren. Aan de andere kant, misschien ben ik wel te braaf? [...] Lees verder

Gelukkige jeugd

‘Weet je nog, daar speelden we altijd mee op Ameland. Wat was het daar leuk hè?’ ‘Oh jaa’, slaakt de jongste een verzaligde zucht, ‘en toen zat ik in zo’n bakje achter de fiets, met mijn poppen en jij had een aanhangfiets. Dat was echt heel erg leuk.’ Ze spelen in bad met twee onooglijke plastic poppetjes die, in tegenstelling tot menig verantwoord aangeschaft speelgoed, verbazingwekkend lang populair blijven. Ameland, dat was toch – hè, dat is alweer vijf jaar geleden! Maar toen waren de meiden twee en vier, daar kunnen ze toch helemaal geen herinneringen aan hebben?Het was eigenlijk helemaal niet zo’n leuke vakantie. Het was geen strandweer, Rosa was het steeds snel zat op de aanhangfiets, ze was überhaupt over vanalles en nog wat dwars en onhandelbaar en Estelle sliep nog twee keer per dag en deed dat bovendien alleen in haar eigen bed, dus de uitstapjes werden flink beperkt. [...] Lees verder

Autobiografie in vijf hoofdstukken

1) Ik loop door een straat.
Er is een diep gat in het trottoir
Ik val erin.
Ik ben verloren… ik ben radeloos.
Het is mijn schuld niet.
het duurt eeuwig om een uitweg te vinden.

2) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik doe alsof ik het niet zie.
Ik val er weer in.
Ik kan het niet geloven dat ik op dezelfde plek ben.
Maar het is mijn schuld niet.
Het duurt nog lang voordat ik eruit ben.

3) Ik loop door dezelfde straat.
Er is een diep gat in het trottoir.
Ik zie dat het er is.
Ik val er weer in… het is een gewoonte.
Mijn ogen zijn open.
Ik weet waar ik ben. [...] Lees verder

Moedergeduld

‘Mama, ik vind dit niet leuk’, een gloeiend hoopje mens ligt tegen me aan te branden. Mijn oudste dochter is geveld door de griep. In de krant staat dat er zoveel mensen ziek zijn, dat je van een epidemie kunt spreken. Als je dat leest is het toch heel anders dan wanneer het zich in je huis afspeelt. Rosa hangt verlept in de kussens en meer dan gekreun, gesteun en onnavolgbaar ge-ijl komt er niet uit. Echt ziek dus. Niet schoolziek of een dagje aanklooien met een extra DVD, maar de vinger aan de pols houden of de temperatuur niet te ver oploopt en kijken of er af en toe een slokje in wil gaan.

Ik nestel me met een boek en de koffie op de bank. [...] Lees verder

Herinneringen kweken

Jonge kinderen ontwikkelen gemakkelijk valse herinneringen aan zeer onwaarschijnlijke gebeurtenissen. Aldus onderzoek van de Universiteit Maastricht naar de betrouwbaarheid van het geheugen van kinderen. Van de 91 ondervraagde basisschoolkinderen meende 70 procent ooit een ontvoering door een UFO te hebben meegemaakt nadat zij hier fictieve informatie over hadden gekregen. Onderzoeker Henry Otgaar: ‘In het verleden zijn in de Verenigde Staten leraren aangeklaagd voor jarenlang ritueel kindermisbruik op basis van bizarre, hoogst onwaarschijnlijke herinneringen van leerlingen, die achteraf door experts als valse herinneringen werden gezien, uitgelokt door suggestieve ondervragingen. Het is dus bijzonder relevant om onderzoek te doen naar valse herinneringen bij kinderen.’

Waar ik nou nieuwsgierig naar ben; kun je ook valse herinneringen voor goede gebeurtenissen aankweken. Da’s dan misschien niet eens zo’n gek idee als een kind een beroerde tijd heeft meegemaakt. [...] Lees verder

Flinke hiaten opvoedkennis

Uit het onderzoek Naar een canon van opvoeding, uitgevoerd onder leiding van hoogleraar psychologie René Diekstra, blijkt dat we nog veel te leren hebben. De 1000 ondervraagde Hagenaars  geven gemiddeld op 32 van de 58 ‘canon’vragen het goede antwoord. Dit betekent ook dat ze gemiddeld 44% van de vragen niet correct weten te beantwoorden. “Een resultaat dat wijst op aanzienlijke ruimte voor vergroting van kennis en begrip van ontwikkeling en opvoeding” zoals het rapport zo mooi zegt. Binnenkort krijgen ook leerkrachten en hulpverleners in de jeugdzorg vragen over opvoeding voorgelegd. Ik ben nu al nieuwsgierig naar hoe die groep het er vanaf brengt. Doel is in de loop van 2009 een Canon van Opvoeding samen te stellen, een soort vademecum dat ouders en opvoeders kunnen raadplegen. [...] Lees verder

Liefdevolle verwaarlozing

“Papa, wil je met me spelen?”, met haar allerliefste stemmetje probeert de jongste hem te verleiden. Ik zie mijn man kort opkijken om te zien waar ze mee bezig is. Ze heeft waarschijnlijk een maatje nodig bij de theevisite van haar poppenharem. Ze kent het antwoord eigenlijk al, toch probeert ze het. ‘Nee lieve schat, met poppen kun je zelf spelen. Ik ga even door met opruimen. Straks wil ik je wel voorlezen of samen een kruiswoordraadsel doen?’ Ik hoor alleen het eerste deel van zijn gedecideerde antwoord en woest vlammend kolkt de woede door mijn aderen. Hij wijst mijn kind af, au, dat doet pijn. Hoe vaak heb ik niet de taart aangesneden voor de poppen en eindeloos chirurgje en patiënt gespeeld. [...] Lees verder

Verplicht ouderschapsplan bij scheiding

Het Ministerie voor Jeugd en Gezin laat weten dat de Eerste Kamer gisteren het wetsvoorstel ‘Bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding’ heeft goedgekeurd. Dat betekent dat ouders die gaan scheiden verplicht zijn om de zorg voor hun kinderen goed te regelen. De ouders moeten een ouderschapsplan opstellen met afspraken over het verdelen van de zorg voor hun kinderen, over alimentatie en over hoe zij elkaar op de hoogte houden over hun kinderen. Misschien ook een goed idee om een ouderschapsplan te maken tijdens de zwangerschap en dat jaarlijks te herijken? [...] Lees verder

Chaos

‘Oh jee, is de muziekles al om tien vóór half vier, ik dacht om tien óver.’ We rennen en vliegen en halen het nog net. Elk nieuw schooljaar is het blijkbaar nodig dat alle clubjes hun tijden wijzigen. Het duurt een tijdje voor dat in mijn systeem zit. Gelukkig verandert er meer. Mijn oudste dochter heeft nu zelf in de gaten welke dag het is en wat haar te doen staat. En ze herinnert me daar aan (al is het aan de late kant). Voor mij een kans om te proberen of ik de agendabewaking bij haar een beetje los kan laten. Dat is wel even wennen.

Toen mijn lief en ik een paar jaar geleden in een paar maanden tijd een ander huis kochten om de stad te verlaten, allebei van baan veranderden en een tweede kind kregen waren we een tijdlang flink instabiel met zijn allen. [...] Lees verder

Langzaam luisteren

“Mama, hoe komt het dat Ineke altijd alleen maar snapt wat ze zelf heeft meegemaakt?” Ik ben even helemaal van mijn sokken, mijn zevenjarige dochter slaat de spijker op zijn kop voor deze oppas. Wat een inzicht en een wijsheid. “Ze zegt dat ik mijn ijs niet zo snel moet opeten omdat je dan hoofdpijn krijgt maar dat heb ik helemaal niet. Als zij dat krijgt wil dat toch niet zeggen dat ik daar ook last van heb!” Verontwaardigd doet ze er nog een schepje bovenop. Het is me duidelijk lieve meid, ik begrijp wat je bedoelt.

Het is nog een hele kunst om de ander niet als verlengstuk van jezelf te zien. Om te beseffen dat de manier waarop jij de wereld beleeft en ziet, niet persé hetzelfde is als hoe andere mensen – hoe kinderen – dat ervaren. [...] Lees verder