Dochters

Dit liedje  van Marco Borsato kan natuurlijk niet ontbreken op mijn blog

 [...] Lees verder

Uithouden

‘L   i   e   v   e       o   m   a’, haar vinger zweeft boven het toetsenbord en zoekt alle letters af naar de volgende. ‘Mam, wil jij het niet even voor me doen, het duurt zo lang.’ Maar ik laat haar lekker zelf ploeteren op haar eerste mailtje aan oma. Als het berichtje met veel zuchten en steunen eindelijk klaar is vraagt mijn intens tevreden kind ‘hoe laat krijg ik dan antwoord?’ Ik schiet in de lach, denk terug aan de enorme hoeveelheid brieven die ik als jong meisje in de brievenbus heb gegooid. Hoe heerlijk het was om elke dag de post te halen met de hoop dat er ook voor mij iets bij zou zitten. Die broze contactlijntjes die uitgezet waren op zo’n moment, het verlangen naar antwoord, dat warme gevoel van verheugen dat als een zijdezacht laagje over de dag lag. [...] Lees verder

Moeder belt

[sc_embed_player fileurl="https://www.metamama.nl/mp3/kees torn - moeder belt.mp3"] Hallo met ma, ik dacht het is al weer zo lang geleden Dus ik dacht ik bel maar weer eens even om te vragen hoe het is Met jou en met je technicus, hoe heet 'ie ook weer, Chris Want tante Stien vroeg ook al of je nog in Naaldwijk op kwam treden? Ja heel toevallig kwam ze toen wij aan de koffie zaten In de Koningshoek, je weet wel, net vanmiddag uitgerekend langs Dus die zit als je weer in Naaldwijk optreedt eersterangs En verder was er niet veel tijd om even bij te kunnen praten [...]

Daughters

[sc_embed_player fileurl="https://www.metamama.nl/mp3/john mayer - daughters.mp3"] I know a girl She puts the color inside of my world But she's just like a maze Where all of the walls all continually change And I've done all I can To stand on her steps with my heart in my hands Now I'm starting to see Maybe it's got nothing to do with me [...]

Vrienden

“Ze huilt best veel en overdag slaapt ze maar drie kwartier, dat had ik me toch anders voorgesteld.” Het kostte me negen jaar geleden best moeite om dat over mijn lippen te krijgen en mijn vriendin antwoordde allerliefst; ‘Joh, dat is een fase waar ze weer overheen groeien. Alles bij kinderen gaat in fases, als je dat maar voor ogen houdt dan is het wel uit te houden.’ Dat hielp wel, een beetje. Maar waar ik écht mee zat is dat ik me schuldig voelde dat ik dat niet stralend kon doorstaan, zo’n huilfase. Ik was bang dat ik als moeder niet genoeg over had voor mijn kinderen. Mijn vriendin suste alle gevoelens van schuld en onbehagen en opende demonstratief de koektrommel ‘hier tast toe, chocoladekoekjes zijn het ideale troostvoer’. [...] Lees verder

Ik & Wij

Ontredderd lig ik in het kraambed. Mijn man heeft gister zijn rechterhand gebroken, er is geen kraamzuster beschikbaar omdat alle juni-baby’s bij volle maan gekomen zijn en we wonen net een paar maanden in een nieuw dorp dus van een sociaal vangnet is nog geen sprake. De oudste is nog geen twee als haar zusje geboren wordt, dus ook van die kant is weinig hulp te verwachten. Als de ene slaapt, is de andere wakker en omgekeerd. Waren de borstvoedingsmomenten bij de eerste een oase van rust, nu moet ik met de ene arm een baby zien vast te houden en met de andere een peuter zien weg te houden. Toch is die exponentieel toegenomen chaos niet eens de grootste verandering. [...] Lees verder

Opgeruimd

Waar zijn mijn sleutels nou weer? We moeten gaan anders komen we te laat op school. Ik zoek me een ongeluk. In de la, in mijn jas, in mijn tas, op de tafel; niks. “Ik word gek van jullie!” krijs ik harder dan ik wil. “Ik blíjf aan het opruimen en jullie maken er steeds weer een troep van. Doe ook ’s wat!” Ik ontplof ogenschijnlijk uit het niets. De meisjes schrikken zich een hoedje. Mijn lief is een week weg en tot nu toe vlogen we als eendrachtig driemanschap door de dagen maar plotseling ben ik er helemaal klaar mee. Ik weet het, er zijn talloze ouders die het altijd in hun eentje moeten doen maar het voelt ontzettend kwetsbaar om in mijn eentje zo verschrikkelijk verantwoordelijk voor alles te zijn. [...] Lees verder

Opvoeden is een leerproces voor ouders

In haar proefschrift Ontheemd Ouderschap pleit Margreth Hoek om beter te kijken naar wat ouders nodig hebben om hun kinderen groot te brengen. Ze analyseert de beleidsteksten opvoedondersteuning van verschillende ministeries in de jaren 1979-2002, waaruit blijkt dat opvoeden wordt gezien als oorzaak en oplossing voor allerlei maatschappelijke problemen. Maar wat wenselijke opvoeding is die deze problemen zou kunnen voorkomen, komt nauwelijks ter sprake. Hoek pleit voor het ontwikkelen van een visie waarin opvoeden wordt gezien als een leerproces van ouders. Daarom ziet ze het als een overheidtaak om een open opvoedklimaat te bevorderen, waarin ‘vragen stellen wordt erkend als een respectabele vaardigheid’. Verder kan het overheidsbeleid zich meer richten op het stimuleren van kennisontwikkeling over ouderschap en opvoeding, het stimuleren van informele oudernetwerken en het toekennen van rechten aan ouders. [...] Lees verder

Ballen

Sta ik daar weer ongewassen, ongekamd in mijn kloffie van gister op het schoolplein. Om me heen fris en fruitig opgemaakte moeders en een enkele vader strak in het pak. De net geborstelde haren van mijn jongste dochter slierten alweer slordig om haar o zo lieve snoetje. Wéér geen vlechtjes, staartjes, haarband in gedaan. Het is dat ik weet dat ze niks tekort komt maar de klerencombinatie die ze deze ochtend heeft uitgezocht is hemeltergend beroerd. Als je haar naast haar hartsvriendin – vers gestreken jurk, merkvestje, bijpassende maillot, gepoetste schoenen, ingenieus vlechtwerk op het hoofd afgewerkt met gelijkgekleurde knijpertjes en elastiekjes – ziet staan zou je denken dat ze vannacht onder een brug heeft geslapen. Maar we zijn wél op tijd terwijl we zonder stress met zijn allen rond de ontbijttafel hebben gezeten. [...] Lees verder

Nodig?

“Ik vind het best als ze groot worden, maar ze moeten wel bij mij blijven”, voor een grapje komt het ongemeen fel uit haar mond. Binnenkort gaat haar oudste op kamers en ze kijkt er niet naar uit.Wat een vreemde taak hebben we toch als ouders; je stopt ontzettend veel energie in je kind met als belangrijkste doel dat ie je niet meer nodig heeft. Gelukkig leren we dat schakelen al vroeg, als het goed is.

Ik herinner me hoe dol mijn oudste was op glijbanen. Amper een jaar oud trokken die prachtige rode en gele roetsjbanen, in de vele speeltuintjes die onze omgeving rijk was, haar enorm aan. Talloze keren zette ik haar bovenaan neer en trok dan gauw een sprintje om haar beneden weer op te vangen. [...] Lees verder