ouderschapsdeskundige
Nog dertien minuten nee twaalf. Ik had de hele dag om te werken maar ik ging lezen en sorteren en kijken hoe ik de dag het best kon indelen en nu heb ik er nog maar elf. Dan moet ik de kinderen halen. Luiers omdoen neuzen afvegen en roepen dat ze niet op hoofden mogen […]
‘Slaap maar,’ zeg ik tegen een dochter die allang slaapt en daar wakker van wordt. Het onweert. Misschien wil ik wel dat zij bang is, dan kan ik vader zijn. Maar ik kan niets anders dan samen met haar niets kunnen. Zoals woorden. De dingen gebeuren. Zonder woorden zouden ze ook gebeuren. Maar dan zonder […]
Mijn zoon stormt door het huis, een roffel op de trap. Hij is zichzelf een motor. Het lied dat in hem leeft ontsnapt hem soms. Ik hoor hem zingen op de gang en zwijg. ’s Nachts is hij bang, hij twijfelt aan zichzelf, aan ons, de wereld. Ik neem hem in mijn arm en zonder […]
Geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen de moed om te verdragen wat ik niet kan veranderen de wijsheid om het verschil te zien Theresia van Ávila (1515 – 1582)
Denk je aan een jaar, stop dan zaden in de grond. Denk je aan tien jaar, plant dan een boom. Denk je aan een eeuw, breng dan een kind groot.
Mijn vader zong de liedjes die zijn moeder vroeger zong later voor mij, die ze half verstond. Ik zing dezelfde woorden weer heimwee fladdert in mijn keel heimwee naar wat ik heb. Zing voor mijn kinderen wat ik zelf niet versta zodat zij later, later? Voor de rozen verwelkt zijn drinken wij al het bloemenwater. […]
Drie maal per dag, naar vaste wetten, nemen zij de eigen plaatsen in, en gaan zich rond de tafel zetten; van haat eendrachtig: het gezin. De vader heeft het mes geslepen, De kinderen wachten, wit en stil. De moeder houdt haar bord omgrepen, alsof zij het vergruizelen wil. Een grauw: dan vouwen zij de handen, […]
Op zijn knieën graaft een vader voor zijn kinderen een bankje uit het strand. Ze blijven doodstil zitten. Liggend op mijn buik kijk ik naar hoe hij er bij lacht, er van geniet. En verderop zie ik een vrouw aan wie ik zie dat zij hetzelfde in hém ziet. Alles is los zand. Margerite Luitwieler […]
Bij mijn zonen ben ik veilig hun boten van papier zinken alleen in helder water hun vliegtuigen hebben een schietstoel geleend van Griekse goden het verdriet slaat een zijstraat in als het ons ziet komen hun knikkers weten altijd waarheen daarvan ben ik aan het leren van klachten vlechten ze liederen van spinnen bewaren ze […]
Terwijl ik lees voel ik mijn dochter kijken; ik laat niets merken en lees rustig door. Haar leven doet zich helder aan mij voor: het zal in alles op het mijne lijken. Niets kan ik doen, opdat zij zal bereiken wat ik, amper gevonden, weer verloor; geen vindt van het geluk méér dan een spoor, […]
Recente reacties